Schoolkamp

Eindelijk is het zover. Maanden hebben we er naar uitgekeken en nu eindelijk gaat het toch gebeuren: schoolkamp! Het belangrijkste evenement van het hele jaar, voor Debian dan. Nou ja, voor mij stiekem ook wel. De bus vertrekt om 9:00 uur vanaf school, maar voor die tijd moet ik nog even bloedprikken in het ziekenhuis.  Ik race terug naar school en ben net op tijd om uit te zwaaien, maar voel me ineens ontzettend verdrietig. Op zich valt dat niet op tussen al die uitzwaaiende ouders, maar voor degenen die weten dat ik er straks met de camper achteraan rij, moet het toch even raar zijn.

Ik zie B. staan en weet dat zij in precies dezelfde situatie zit en het hele traject al doorlopen heeft. Ik vertel het haar. Ze is een en al positiviteit en ze ziet er ook nog eens heel erg goed uit.  Het enige dat de situatie verraad zijn haar stekeltjes, maar eigenlijk staan die ook wel leuk.  Het doet me ontzettend goed en opgelucht gaan we achter de bus aan. Ik heb er zin in!

Ik heb het trouwens gisteren aan Edwin verteld, die merkte wel dat er iets was. Ik was het niet van plan, om hem niet 3 dagen alleen thuis te laten nadat ik net een bommetje heb laten ontploffen, maar dat ik het toch gedaan heb lucht wel op. Sorry Ed.

campertje

Uitslag 2. D-Day

Gisteravond hebben we de gehuurde camper al opgehaald, want morgen begint het schoolkamp van Debian. Ze verblijven op een camping met tentjes en de weersverwachtingen zijn niet al te best. En omdat je nu eenmaal luxepaardjes hebt,  lig ik in de camper met verwarming, airco en zelfs tv. Ik heb er zin in!

Omdat ik heb toegezegd de boodschappen voor het kamp te doen, rij ik ’s morgens nog even langs de Lidl om de ook de laatste dingen op de lijst af te kunnen strepen.  Ik sla potten jam in, boter, koekjes, chips in en in het voorbijgaan ook nog even 3 BH’s.  Drie BH’s bij de Lidl, hoezo dan!?! Nou ja, met een volle auto rij ik door naar het ziekenhuis. Onderweg zie ik overal borsten, bh’s en roze lintjes, idioot gewoon en dat is al een paar dagen zo. Probeert mijn onderbewustzijn me iets duidelijk te maken ofzo? Ik negeer het.

In het ziekenhuis aangekomen word ik al opgewacht door de mammaverpleegkundige,  die wel heel overdreven vriendelijk is. Verdacht,  want ik verwacht eigenlijk wel een kleine uitbrander voor mijn vluchtgedrag van gisteren. Ik volg haar de spreekkamer binnen en nog voor ik goed en wel heb plaatsgenomen flapt ze eruit: “Nou, het is niet goed he?!”

Eh, sorry..’niet goed’?  Wat bedoel je precies met ‘niet goed’?  Natuurlijk is het goed, het gaat over mij. Met mij gaat het altijd goed. ‘Je hebt borstkanker’ zegt ze en begint  een heel verhaal af te ratelen over dat uit dat ze uitgaan van een tumor van ca. 3 centimeter, lobulair, niet best, iets met hormonen, borst amputeren, chemo, bestralen… eh… staat er ergens een verborgen camera? Hebben we het nog steeds over mij?

Vragend word ik aangekeken, kennelijk moet ik nu reageren.’ Goh’ zeg ik en ‘wat onhandig’ en waarschijnlijk nog iets als ‘dat komt echt heel slecht uit’. En dat is ook precies wat ik voel, niets eigenlijk. Ze vraagt me of ik iemand wil bellen. Nou nee dus, dit ga ik mooi voor mezelf houden.

Met een tas vol informatiefolders en een kaart vol afspraken loop ik het ziekenhuis uit.  Ik moet opschieten want over een half uurtje moet Debian bij tennis zijn. ’s Avonds berg ik de informatie boel op en werp een snelle blik op het biopsie rapport. Ik wil het eigenlijk nog niet weten, want als ik het zie wil ik het googelen en ik ben bang voor wat ik ga vinden. Morgen wil ik gewoon met mijn kop in het zand op schoolkamp. Snel scan ik het verslag op steekwoorden, en valt mijn oog op de woorden ‘In situ’. Dat moet iets betekenen als ‘op zijn plek’. Dat klinkt goed. Eerder heb ik al eens ergens gelezen dat in situ een soort van voorloper of beginstadium is. Mooi zo! Ik berg het rapport snel op, meer wil ik niet weten…

Uitslag

Op maandag bel ik het ziekenhuis of ze me de uitslag toch telefonisch kunnen geven, ik heb mijn schema nog eens bekeken en dit is gekkenwerk. Ik zou de uitslag in eerste instantie ook via de huisarts telefonisch krijgen, dus ik zie niet in waarom dat via de mammapoli nou ineens anders moet. De dame aan de telefoon vraagt het voor me na, maar als ik uiteindelijk teruggebeld word, moet ik alsnog in mijn auto springen om er naar toe te racen. Neem ook iemand mee adviseert ze me nog.  Niets bijzonders, vragen we aan iedereen. Welja, ik trek nog even iemand van kantoor. Denken ze in het ziekenhuis dat er alleen huisvrouwen en werkelozen op de poli komen?

Er staat een dikke file voor de Coentunnel en ik kom minstens 10 min te laat aan in het ziekenhuis. Mijn afspraak kan nog wel doorgaan volgens de assistente, maar ik moet dus wel even wachten omdat de verpleegkundige nu bezig is met een andere patient. Ik kijk op de klok, dit wordt wel heel krap en mijn volgende afspraak wil ik echt niet missen. Ik ben net begonnen in een nieuwe rol en elke afspraak is nu echt belangrijk. Uiteindelijk komt de verpleegkundige de wachtruimte in en wat denk je…? Ze roept de oude dame met de rollator binnen…!!  Ik ontplof zo ongeveer.

Tuurlijk is het mijn schuld dat ik te laat was, maar die dame doet er alleen al 10 minuten over om bij de spreekkamer te komen, laat staan hoe lang het gaat duren voordat ze zich heeft uitgekleed. Sjonge jonge, die dame heeft waarschijnlijk alle tijd van de wereld denk ik egoïstisch, dus ga ik op hoge poten naar de assistente. ‘Ik ga NU weg, plan maar een nieuwe afspraak voor me in’. De assistente wordt zenuwachtig en zegt dat er op korte termijn geen ruimte is, dat wordt pas ergens volgende week. Volgende week vind ik nog steeds korte termijn en bovendien ben ik tussentijds met Debian mee op schoolkamp. Ik ga uiteindelijk weg met een afspraak voor 14 dagen later. Prima! Ik ren het ziekenhuis uit en spring mijn auto in. Ik ben nog geen 5 minuten onderweg als ik word gebeld door de assistente, het kan toch nog deze week. We maken een nieuwe afspraak voor vrijdagmiddag.

Nog eens 10 minuten later word ik gebeld door de mamma verpleegkundige, ze baalt ervan dat ik ben weggegaan en wil graag dat ik de volgende dag kom (…) Zo, dat is nog eens service. Ze willen me niet langer in onzekerheid laten, weten zij veel. Ik ben helemaal niet onzeker, ik heb het druk. Met een rood hoofd schuif ik aan bij mijn volgende afspraak, die nergens over blijkt te gaan en ik dus eigenlijk gewoon had kunnen missen, zucht!

De mammapletter

Als een huis zie ik tegen de mammografie op. Ik laat liever een liter bloed afnemen dan 2 minuten in die afschuwelijke plet-machine.  Als de eerste foto is genomen, vraag ik aan de radioloog of ik even een slokje water mag nemen voordat we verder gaan met de tweede. Een oude truc, want de kraan zit achter de monitor en op die manier kan ik alvast een sneak preview krijgen van het beeldmateriaal. Dat ziet er goed uit, ik zie geen helder witte plekken in de foto. Wederom niks aan het handje, stel ik tevreden vast.  Ik laat me nog een keer platdrukken in de martelmamma. Ook hierop is niks te zien, vanuit mijn ooghoek. Ik word nog even naar de wachtkamer gestuurd zodat de arts de foto kan beoordelen en ik hoor of ik kan gaan. Daar baal ik van, want ik had gedacht meteen weg te kunnen en nu kom ik misschien wel te laat op mijn volgende afspraak.

Na een kleine 10 minuten word ik weer binnengeroepen, op de mammografie zijn inderdaad geen afwijkingen gevonden (zie je nou wel)  Voor de zekerheid wil hij nog even met de echo kijken, uit routine en hij kijkt er zo verveeld en ongeïnteresseerd bij, dat ik zeker weet dat hij niet verwacht iets te vinden. Ik laat hem nog even de gleuf met de bobbeltjes zien en ook daar is hij niet van onder de indruk, mooi! Tijdens de de echo kijk ik mee op het scherm, nog steeds geen witte vlakken, stel ik tevreden vast. Wel veel zwart. Onregelmatig borstweefsel zegt de arts en dat klinkt niet nou bepaald zorgwekkend. Hij neemt een biopt, voor de zekerheid. Met een knal wordt er een stuk weefsel uit mijn borst geschoten, en ook nog een stukje uit de opzette klier  in mijn oksel.

Het valt me op dat de assistente die tot nog toe nogal haastig en ongeïnteresseerd was,  ineens veel vriendelijker reageert. Dus ik volg hun blikken nauwgezet, aan de arts is niets te merken, maar ik vind het apart als de assistente me ineens wil helpen met opstaan en mee wil lopen naar de mammapoli. Mammapoli?? Ik krijg de uitslag toch via de arts? Ze zegt dat dit de normale procedure is en dat dit soort uitslagen via de mammapoli lopen. Ze willen graag dat ik nu meteen een intake gesprek heb met de mammaverpleegkundige. Eh..onzin, dat is helemaal niet de procedure en ik heb er helemaal geen tijd voor. Ik wil gewoon een telefonische uitslag, volgende week.

Maar goed, dat gaat dus niet gebeuren en ik heb niets in te brengen, ik krijg de uitslag al op maandag en wel van de mamma verpleegkundige persoonlijk. Alsof ik niks te doen heb. Mijn agenda zit vol met afspraken, met veel pijn en moeite vinden we een gaatje tussen 2 afspraken wat inhoud dat ik maandag  van Purmerend naar Schiphol rij, van Schiphol naar Amsterdam, van Amsterdam weer naar Purmerend, van Purmerend weer naar Schiphol en vervolgens weer naar Purmerend, en dat alles met een marge van een krap kwartier. Pfffft, ik stem toe omdat ik vooral graag weg wil, ik sta op het punt een andere afspraak te missen. Onderweg naar kantoor staat mijn borst in de fik, ze kleurt spectaculair pimpelpaars in de volgende uren.

Naar de huisarts

Dennis moet afrijden, ik denk dat ik zenuwachtiger ben dan hij. Als ik ’s morgensvroeg in de auto stap, bedenk ik me dat hij nu ongeveer het CBR instapt. Zelf ga ik op weg naar de huisarts en hoewel geen seconde echt bezorgd ben geweest denk ik ineens; ‘Dennis heeft straks zijn rijbewijs en ik heb borstkanker’. Zo Plop, uit het niets. Sjonge jonge, wat een drama Queen ben ik zeg en ik moet er zelf om lachen.

De invalhuisarts bekijkt mijn borst en is niet heel ongerust, maar verwijst me liever toch door naar de mammapoli. Tenminste, de symptomen blijken volgens de checklist zo miniem, dat ik daar niet voor in aanmerking kom en dus regelt ze een afspraak voor een mammogram. Op de mammapoli krijg je alle onderzoeken en uitslagen op een dag. Als er iets mis blijkt te zijn, krijg je zelfs meteen een voorlopig behandelvoorstel mee.  Dat loopt voor mij nu anders, ik laat de mammogram maken en krijg de uitslag dan een week later krijg via de huisarts. Helemaal goed wat mij betreft, ik ben allang tevreden, minieme symptomen klinken tenslotte prima, wederom niks aan het handje.

Nog in de spreekkamer van de huisarts belt Dennis me, hij is geslaagd!!!Whooooeeehoeee!! Het gleufje en de hobbeltjes zijn vergeten, het is feest!!

Na een paar dagen kom ik de verwijsbrief weer tegen tussen een stapeltje post op de eettafel, omdat ik toch in regel-modus ben bel ik het ziekenhuis en maak een afspraak. Ik kan er op vrijdag terecht. Ik check mijn agenda en zie dat ik in de ochtend nog geen afspraken heb staan. Mooi, dan kan ik het nog even snel fixen voordat ik naar kantoor ga.

Hoe het allemaal begon

Ruim 3 jaar geleden voel ik in mijn linkerborst een soort van bobbel, een langwerpige, beetje boonvormige ophoping van iets. Het is ook gevoelig, dus na het een tijdje afgewacht te hebben ga ik naar de huisarts om het e.e.a. uit te laten sluiten. Ik heb er geen slecht gevoel over, maar de zelfcontrole campagnes van Pink Ribbon zijn in volle gang, dus ik neem het zekere voor het onzekere. Ook de huisarts maakt zich geen zorgen, gezien mijn leeftijd en het feit dat ik niet erfelijk belast lijkt. Voor de zekerheid stuurt hij me toch door naar de mammapoli.

In het ziekenhuis wordt een mammografie gemaakt die geen afwijkingen laat zien. Omdat ik behoorlijk dicht borstweefsel heb,  wordt er ook nog een echo gemaakt. Hierop zijn een flink aantal cystes te zien, waarmee de herkomst van de gevoelige bobbel is verklaard. Niets aan het handje dus.

Ergens rond april 2016 zie ik een foto van een borst op facebook voorbij komen, er wordt gewaarschuwd, dat ook dit een kenmerk van Borstkanker kan zijn. Met ‘dit’ wordt doelen ze op de minieme kuiltjes aan de zijkant van de borst, een soort bescheiden cellulites, niets meer. Zoiets heb ik volgens mij ook, denk ik nog. Maar besteed er toch verder geen aandacht aan. Zoals mijn huisarts op vrijwel alles zegt: ‘tja, dat is de leeftijd he’. Die kuiltjes zullen daar ook wel onder te scharen zijn.

borst

Als ik op een avond spierballen sta te maken voor de spiegel om indruk te maken op Edwin (ja ik weet het, dat is raar en het werkt ook niet echt ) zie ik dat de kuiltjes duidelijker zijn er ook een soort van gleuf intrekt wanneer ik mijn spieren aanspan. Wonderlijk.

In juni bedenk ik dat ik er toch maar eens naar ga laten kijken. Ik zie tot mijn opluchting dat er een vervanger voor mijn huisarts is (precies waar ik op hoopte) en maak snel een afspraak. Op 21 juni kan ik terecht.