Feestboek

Vanochtend ben ik opgestart met koffie op de bank en hoofd vol plannen voor de dag. Nog even snel Facebook checken. Ook al heb ik me al 100X voorgenomen dat niet meer te doen.  Een keer per week Facebook is echt genoeg, de rest is zonde van de tijd. Maar ik kan het toch niet laten, dus ik gluur weer mee op de borden van mijn Facebook vrienden. Ik zie kunstmatige selfie glimlachjes , elegante poses, geklaag over het weer, voetbalverslagen en leuke katten voorbij komen (ja, daar maak ik mezelf ook allemaal schuldig aan!) Daartussen lees ik ook het berichtje dat het lotgenootje in de hospice vannacht is overleden. Wat is dat snel gegaan! Weer lopen de koude rillingen over mijn rug.

Pffft, wat nou goed geneesbaar en gelukkig heb je ‘maar’ borstkanker. Het idiote is dat ik lees, weet dat het echt is en het vreselijk vind voor al die anderen. Maar niet voor mij.  Het is net alsof het niet over mij gaat. Misschien moet het nog landen, maar voor nu beschouw ik het als een teken dat het met mij gewoon allemaal wel goed komt. Ik behoor gewoon tot het groepje mazzelaars dat ermee wegkomt. Om het lot een handje te helpen heb ik wel besloten dat de andere borst er ook af moet.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *