Slippertje

Omdat het weer steeds beter wordt en mijn gympen te warm, heb ik een afspraak gemaakt met de oncologisch pedicure. Mijn teennagels zien er echt verschrikkelijk uit. Sommige zijn er af, anderen staan op het punt eraf te vallen en zijn afschuwelijk verkleurd of bol gaan staan. Echt heel lelijk en dat kan natuurlijk niet nu het slipper seizoen bijna geopend wordt.

De pedicure vertrekt geen spier als ik mijn sokken uitdoe en dus wel wat gewend. Voorzichtig probeert ze de eerste nagel bij te vijlen, maar die laat direct los aan een kant en staat nu recht omhoog. Echt een ontzettend goor gezicht. We besluiten hem eraf te halen en de andere nagels ook. Ik weet niet goed of ik nu heel erg misselijk moet worden of gewoon druk door blijven praten over vakanties. Ik doe het laatste en kijk zo min mogelijk naar wat er allemaal aan het voeteneinde gebeurd.

Wanneer ik klaar ben zien mijn voeten er netjes, maar kaal uit en het voelt raar. Ik probeer mijn sok weer aan te krijgen, maar het is super gevoelig. Even doorbijten. Volgende week krijg ik er neppe-gel-nagels op en ben ik weer helemaal slipper klaar! Kan niet wachten. Stukje bij beetje word ik weer de oude ik!

 

Feestboek

Vanochtend ben ik opgestart met koffie op de bank en hoofd vol plannen voor de dag. Nog even snel Facebook checken. Ook al heb ik me al 100X voorgenomen dat niet meer te doen.  Een keer per week Facebook is echt genoeg, de rest is zonde van de tijd. Maar ik kan het toch niet laten, dus ik gluur weer mee op de borden van mijn Facebook vrienden. Ik zie kunstmatige selfie glimlachjes , elegante poses, geklaag over het weer, voetbalverslagen en leuke katten voorbij komen (ja, daar maak ik mezelf ook allemaal schuldig aan!) Daartussen lees ik ook het berichtje dat het lotgenootje in de hospice vannacht is overleden. Wat is dat snel gegaan! Weer lopen de koude rillingen over mijn rug.

Pffft, wat nou goed geneesbaar en gelukkig heb je ‘maar’ borstkanker. Het idiote is dat ik lees, weet dat het echt is en het vreselijk vind voor al die anderen. Maar niet voor mij.  Het is net alsof het niet over mij gaat. Misschien moet het nog landen, maar voor nu beschouw ik het als een teken dat het met mij gewoon allemaal wel goed komt. Ik behoor gewoon tot het groepje mazzelaars dat ermee wegkomt. Om het lot een handje te helpen heb ik wel besloten dat de andere borst er ook af moet.