Murphy

Ik ben net mijn 2e sollicitatie gesprek aan het voorbereiden en raak licht in paniek als mijn laptop ineens begint te updaten en daar vervolgens in blijft hangen. Murphy! Er hangt een soort vloek boven deze sollicitatie, want eerder ging het ook al mis en moest het gesprek verplaatst worden. Ik schiet in de stress en krijg spontaan enorme hoofdpijn.

Uiteindelijk gaat alles goed en blijkt dat ik me druk gemaakt heb om niets, maar die vloek blijft wel in mijn hoofd hangen. Hoeveel pech kun je hebben, is mijn onderbewustzijn weer hints aan geven die ik negeer?

’s Middags laat ik Mika uit in het bos en loop intens te genieten. Van de rust, de omgeving. Ik lijk wel gek dat ik zo snel aan het werk wel, gaat er door mijn hoofd. Maar die gedachte druk ik meteen weg door mijn telefoon te pakken en mijn werkmail te lezen. Niets bijzonders. Ik klik door naar Facebook en lees dat een van de lotgenoten uit een Facebook groep die ik volg morgen naar een hospice zal gaan voor haar laatste fase. Daar schrik ik van, het is nummer twee in een korte periode.

Ook de verhalen van dames waarbij het na jaren ineens toch terug blijkt te zijn gekomen, hoor ik steeds vaker om mij heen. Wat nou als het bij mij ook terugkomt? en als het dan uitgezaaid blijkt te zijn? Heb ik dan geen spijt dat ik me zo snel weer in mijn werk heb gestort? Zou ik niet eerst eens een tijdje moeten genieten van het feit dat ik even klaar ben met alle behandelingen. Ik heb het niet eens gevierd.

Ik neem me voor om dit te bespreken met mijn manager. Hoe stom het ook klinkt na zo een lange tijd niet werken, maar ik ben aan vakantie toe! Ik moet er nodig even tussenuit.

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *