Koude rillingen

Alsof er niets gebeurd is ben ik de afgelopen tijd weer aan het rondrennen geweest..als een kip zonder kop. Ik stort me vol in de trainingen en solliciteer op een functie die me geweldig lijkt, maar waarvan ik ook weet dat het niet geheel stressvrij zal zijn..en dat is een understatement, geloof me. Nou is volledig stressvrij werk ook niet waar ik naar op zoek ben en ik heb wel wat uitdaging nodig, maar je kunt ook overdrijven. En overdrijven…tja, dat is nu eenmaal helemaal mijn ding. Mijn comfortzone ben ik al jaren kwijt en als iemand zegt dat iets niets voor mij is, dan wil ik het!

Nu iedereen dus tegen me zegt dat ik rustig aan moet doen, heb ik de bedrijfsarts gebeld voor een reintegratiegesprek. Ik wil weer aan de slag en zo snel mogelijk. Door de telefoon vertel ik haar dat ik graag per 1 juli weer 40 uur werken en en we dus snel moeten beginnen met de opbouw. Anders red ik dat niet. Ons fiscale jaar start op 1 juli, dus wanneer we het op mijn manier doen komt het voor iedereen perfect uit. Begrijp me niet verkeerd, ik vind deze dagen waarin ik even niet de deur van het AvL plat loop heerlijk. Maar het knaagt.

Ik loop met Mika op het strand, het is prachtig weer en ik gooi een beetje met stokken en steentjes in het water. Op weg hiernaartoe zat ze naast me in de auto met het dak open, het zonnetje op ons bolletje…genieten maar! het Zwitserleven gevoel! Maar toch is er dus dat geknaag, ik voel me schuldig. Schuldig dat ik daar gewoon loop en dus niet te ziek ben om te werken. Het voelt alsof  ik aan het spijbelen ben.

Op het terras van een strandtent, bel ik de bedrijfsarts. We maken een afspraak voor volgende week en ik begin dan meteen met de (weder)opbouw. Tevreden bestel ik nog een koffie, ook weer geregeld! Ik leun achterover en speel verder met mijn telefoon, lees wat werkmail, bekijk facebook, scroll door mijn foto’s en zie dat ik 118 ongelezen whatapp berichten heb (wtf??) Ik ben nogal een slechte WhatsApp reageerder en worstel me er doorheen. Ik scroll langs de hartjes, smileys, schatjes en foto’s van wijn. Maar blijf steken bij een berichtje waarvan de koude rillingen over mijn rug lopen.

Helemaal in het begin van dit traject, kwam ik een aantal dames tegen die gelijk met mij dezelfde behandeling kregen. Dat schept een band! De een had een betere prognose dan de ander en er was zelfs een moment waarop we elkaar afbluften met tumorafmetingen en kenmerken (ja, dat is letterlijk ziek). D. had van ons allemaal eigenlijk de beste prognose. Een kleine tumor en geen uitzaaiingen. Twee weken eerder dan ik kreeg ze haar operatie en zou daarna beginnen met de bestraling.

Zover is het niet gekomen, want op de CT voorafgaand aan de bestraling werden er verdachte plekjes gevonden en moest ze opnieuw door de PET scan. Niks aan handje, appte ze nog. Maar er was wel wat aan het handje. De kanker zat niet meer in haar borst maar wel in haar botten, longen en lever. Dan is er niets meer aan te doen en kun je slechts nog tijd rekken, dat wist zij ook. Het kon nog jaren duren zeiden we tegen elkaar en tegen de tijd dat ze alle middelen had gehad om tijd te winnen, was er vast wel iets nieuws ontdekt.  Maar in dit appje vertelde ze me dat het snel ging, heel snel. Ze was zo ziek dat ze in het ziekenhuis niets meer voor haar konden doen.  Vanaf nu zou ze verblijven in een hospice.

Midden op het terras met al die vrolijke mensen stromen de tranen onder mijn zonnebril vandaan.  Wat een KUTziekte is dit!

1 Comment

  1. Ha, ik wist niet dat ik zó op mijn wenken bediend zou worden! Wat goed om te lezen dat het goed met je gaat. Ik begon me toch dingen in mijn hoofd te halen. Want een k.tziekte is het, dat zie je aan jouw D. Zo kan het gaan, zomaar. Heel erg naar. Daarom extra reden om de dag te plukken. Te solliciteren en te reïntegreren tegelijk, why the hell not :-). Grappig om te zien hoe jij er toch allemaal weer heel anders in zit dan ik, hoewel het ook een feest der herkenning is. Nou, nogmaals, ik ben heel blij dat het goed gaat! Groetjes aan Caroline!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *