Murphy

Ik ben net mijn 2e sollicitatie gesprek aan het voorbereiden en raak licht in paniek als mijn laptop ineens begint te updaten en daar vervolgens in blijft hangen. Murphy! Er hangt een soort vloek boven deze sollicitatie, want eerder ging het ook al mis en moest het gesprek verplaatst worden. Ik schiet in de stress en krijg spontaan enorme hoofdpijn.

Uiteindelijk gaat alles goed en blijkt dat ik me druk gemaakt heb om niets, maar die vloek blijft wel in mijn hoofd hangen. Hoeveel pech kun je hebben, is mijn onderbewustzijn weer hints aan geven die ik negeer?

’s Middags laat ik Mika uit in het bos en loop intens te genieten. Van de rust, de omgeving. Ik lijk wel gek dat ik zo snel aan het werk wel, gaat er door mijn hoofd. Maar die gedachte druk ik meteen weg door mijn telefoon te pakken en mijn werkmail te lezen. Niets bijzonders. Ik klik door naar Facebook en lees dat een van de lotgenoten uit een Facebook groep die ik volg morgen naar een hospice zal gaan voor haar laatste fase. Daar schrik ik van, het is nummer twee in een korte periode.

Ook de verhalen van dames waarbij het na jaren ineens toch terug blijkt te zijn gekomen, hoor ik steeds vaker om mij heen. Wat nou als het bij mij ook terugkomt? en als het dan uitgezaaid blijkt te zijn? Heb ik dan geen spijt dat ik me zo snel weer in mijn werk heb gestort? Zou ik niet eerst eens een tijdje moeten genieten van het feit dat ik even klaar ben met alle behandelingen. Ik heb het niet eens gevierd.

Ik neem me voor om dit te bespreken met mijn manager. Hoe stom het ook klinkt na zo een lange tijd niet werken, maar ik ben aan vakantie toe! Ik moet er nodig even tussenuit.

Koude rillingen

Alsof er niets gebeurd is ben ik de afgelopen tijd weer aan het rondrennen geweest..als een kip zonder kop. Ik stort me vol in de trainingen en solliciteer op een functie die me geweldig lijkt, maar waarvan ik ook weet dat het niet geheel stressvrij zal zijn..en dat is een understatement, geloof me. Nou is volledig stressvrij werk ook niet waar ik naar op zoek ben en ik heb wel wat uitdaging nodig, maar je kunt ook overdrijven. En overdrijven…tja, dat is nu eenmaal helemaal mijn ding. Mijn comfortzone ben ik al jaren kwijt en als iemand zegt dat iets niets voor mij is, dan wil ik het!

Nu iedereen dus tegen me zegt dat ik rustig aan moet doen, heb ik de bedrijfsarts gebeld voor een reintegratiegesprek. Ik wil weer aan de slag en zo snel mogelijk. Door de telefoon vertel ik haar dat ik graag per 1 juli weer 40 uur werken en en we dus snel moeten beginnen met de opbouw. Anders red ik dat niet. Ons fiscale jaar start op 1 juli, dus wanneer we het op mijn manier doen komt het voor iedereen perfect uit. Begrijp me niet verkeerd, ik vind deze dagen waarin ik even niet de deur van het AvL plat loop heerlijk. Maar het knaagt.

Ik loop met Mika op het strand, het is prachtig weer en ik gooi een beetje met stokken en steentjes in het water. Op weg hiernaartoe zat ze naast me in de auto met het dak open, het zonnetje op ons bolletje…genieten maar! het Zwitserleven gevoel! Maar toch is er dus dat geknaag, ik voel me schuldig. Schuldig dat ik daar gewoon loop en dus niet te ziek ben om te werken. Het voelt alsof  ik aan het spijbelen ben.

Op het terras van een strandtent, bel ik de bedrijfsarts. We maken een afspraak voor volgende week en ik begin dan meteen met de (weder)opbouw. Tevreden bestel ik nog een koffie, ook weer geregeld! Ik leun achterover en speel verder met mijn telefoon, lees wat werkmail, bekijk facebook, scroll door mijn foto’s en zie dat ik 118 ongelezen whatapp berichten heb (wtf??) Ik ben nogal een slechte WhatsApp reageerder en worstel me er doorheen. Ik scroll langs de hartjes, smileys, schatjes en foto’s van wijn. Maar blijf steken bij een berichtje waarvan de koude rillingen over mijn rug lopen.

Helemaal in het begin van dit traject, kwam ik een aantal dames tegen die gelijk met mij dezelfde behandeling kregen. Dat schept een band! De een had een betere prognose dan de ander en er was zelfs een moment waarop we elkaar afbluften met tumorafmetingen en kenmerken (ja, dat is letterlijk ziek). D. had van ons allemaal eigenlijk de beste prognose. Een kleine tumor en geen uitzaaiingen. Twee weken eerder dan ik kreeg ze haar operatie en zou daarna beginnen met de bestraling.

Zover is het niet gekomen, want op de CT voorafgaand aan de bestraling werden er verdachte plekjes gevonden en moest ze opnieuw door de PET scan. Niks aan handje, appte ze nog. Maar er was wel wat aan het handje. De kanker zat niet meer in haar borst maar wel in haar botten, longen en lever. Dan is er niets meer aan te doen en kun je slechts nog tijd rekken, dat wist zij ook. Het kon nog jaren duren zeiden we tegen elkaar en tegen de tijd dat ze alle middelen had gehad om tijd te winnen, was er vast wel iets nieuws ontdekt.  Maar in dit appje vertelde ze me dat het snel ging, heel snel. Ze was zo ziek dat ze in het ziekenhuis niets meer voor haar konden doen.  Vanaf nu zou ze verblijven in een hospice.

Midden op het terras met al die vrolijke mensen stromen de tranen onder mijn zonnebril vandaan.  Wat een KUTziekte is dit!

Chemobrein

Ihavechemobrainwhat'syourexcuse_jpegChemobrein, je leest er wel eens wat over. Over de vergeetachtigheid, het warrige hoofd en gebrek aan concentratie dat ontstaat ten gevolge van een chemokuur. Vreselijk lijkt me dat. Zelf heb ik er gelukkig helemaal geen last van. Zo nu en dan vind ik een leverworst terug in de vaatwasser of kaas in de bestek la (meestal ligt de kaasschaaf dan in koelkast, dus er zit wel logica in) maar verder heb ik eigenlijk nergens last van.

Tot vanochtend. Omdat ik graag met gezwinde spoed weer aan het werk wil, is het zaak om Mika te leren alleen zijn voor een paar uurtjes per dag. Echt heel lang is niet nodig, want er is altijd wel iemand thuis of aan het thuiskomen. Normaal gesproken neem ik haar mee naar kappers (yeah right, wishful thinking!) pedicures, winkelcentra, fysiotherapeuten etc. Maar vanochtend leek me een goed moment om met het afbouwen hiervan te beginnen. Vol goede moed stapte ik dus in de auto, op weg naar mijn eerste ‘zonder Mika’ afspraak. Nog even aan de deur geluisterd, maar ik hoorde haar niet huilen.

Met toch wel een beetje zwaar gevoel in mijn buik kwam ik een kleine 10 minuten later aan op mijn afspraak. Zie je wel ik kan dat best, zonder hond op stap. Trots stap ik binnen bij de eh…oh ja..de dierenarts. Misschien toch niet de ideale eerste afspraak om mee te beginnen. Oeps!

Ontplofte egel

Mijn huid begint weer op te klaren, gelukkig. Op sommige plekken is het zwart nu mooi baby roze geworden, er is hoop! En dus bel ik de bedrijfsarts dat ik een afspraak wil voor het plannen van mijn reintegratie. Als we nu een beetje doorpakken, kan ik per 1 juli weer vol aan de bak. 1 juli is tevens het begin van ons nieuwe fiscaal jaar, dus wat mij betreft ideaal. Jammer dat ik twee weken moet wachten op een afspraak en dus zorg ik er zelf voor dat ik zoveel mogelijk en in ieder geval iedere vrijdag op kantoor ben. Dan kan iedereen vast een beetje wennen aan mijn ontplofte egelkapsel (zou nog best eens een trend kunnen worden!)