Puppy Love II

Wie denkt dat kanker krijgen een levensveranderende ervaring is, moet eens een pup nemen.

Ik wilde altijd al graag een hond. Het liefst een Husky, maar Edwin wilde een handzamer formaatje en omdat ik onlangs mijn Volvo heb ingeruild voor een Mini kwamen we uit op een pomsky. Een mixje tussen een husky en een pomeriaan, een soort mini husky zeg maar. Dat past prima languit op mijn achterbank(je).

Vanaf de dag dat we haar op mochten halen bij de fokker, is alles anders. Vers uit het nest kwam ze en we haalden haar zo bij haar moeder weg. Natuurlijk voelden we ons schuldig hierover dus de mooiste mand, het lekkerste voer en een enorme hoeveelheid hondenspeeltjes lagen klaar voor ons kleine meisje. Een bench, een veilig autozitje met gordel, kluifjes in allerlei soorten en smaken. Tuigjes, halsbanden, sliplijnen en andere dingen waar ik nooit eerder van had gehoord liggen nu door ons hele huis verspreid.

Onze normaal gesproken bijna steriele keuken ruikt naar hondenvoer, er gebeuren ‘ongelukjes’ midden in de huiskamer, ons ooit zo stijlvolle minimalistische interieur is volledig in de war geschopt door rondslingerende afgekloven teddyberen en afzichtelijke hondenkleedjes en de designerbank zit vol met haren. En we vinden het niet eens erg.

Ik heb ineens een overmatige belangstelling voor spuuglelijke regenjassen, vooral die van Schmuddelwedda (voornamelijk vanwege de naam) Heb een paar foeilelijke Dubarry outdoor laarzen gekocht en ben nog op zoek naar een jagersgroen doorgestikt jasje. Ja ik weet het, ik sla weer een beetje door. In gedachte loop ik namelijk met hond door een Engels landschap een beetje stijlvol in the outdoors te zijn, in werkelijkheid loop ik natuurlijk gewoon op een Purmerends uitlaatpaadje …maar dat mag de pret niet drukken.

Een paar keer per dag kijk trots toe hoe mijn harige meisje een grote drol produceert en roep dan ook nog heel blij met een hoog stemmetje ‘Goedzo meisje, goed gedaan’ om de warme drol vervolgens met een plastic zakje om mijn hand vast te pakken en er mee rond te lopen tot ik eindelijk een vuilnisbak tegenkom. Als je me dit een half jaar geleden had verteld, had ik je uitgelachen. Nu doe ik het, zonder kokhalzen.

Los van alle troep, viezigheid en waterdichte kleding is het in huis vooral een stuk gezelliger geworden. Om de beurt liggen we op de grond om met Mika te spelen. Waar ik normaal gesproken op de bank had gelegen met mijn laptop, rol ik nu door de keuken met hond en bal of kijk ik als een trotse moederkloek toe hoe de anderen dat doen. Wat een hoop vrolijkheid in huis, ik ben zo blij met ons kleine kwispelende meisje!

IMG_1994