Geen goed nieuws

Ik word wakker met een enorme borst. Tenminste, zo voelt het. De 150 ml die normaal gesproken dagelijks de drainfles inlekte, blijft nu zitten. Ik ben benieuwd hoe dat er over een week uitziet. Waarschijnlijk ben ik dan een soort enkelzijdige Lola Ferrari en met haar is het ook niet best afgelopen. Gelukkig heb ik vandaag een afspraak met de plastisch chirurg.

In het AvL aangekomen hebben we eerst een afspraak met de oncologisch chirurg voor de uitslag van de schildwachtersklier en het weefselonderzoek. Het is goed dat Edwin op scherp staat, want ik was het gewoon vergeten. Ruim een half uur te laat worden we bij de chirurg binnen geroepen. Omdat ik er geen seconde aan getwijfeld heb dat de uitslag gewoon goed zal zijn, nemen we ontspannen plaats in de spreekkamer.

We praten wat over koetjes en kalfjes en dan ineens zie ik het, ik zie het aan haar gezicht en de manier waarop ze het papier met de uitslag naar ons toe draait. Nog voor ze iets gezegd heeft weet ik dat het niet goed is. Hoe kan het nou dat ik daar geen rekening mee had gehouden?

Ondanks de radiologische remisse (lees: niets meer te zien op de MRI) is er in het weefsel een tumor van 1,9 bij 1,8 cm gevonden en uitzaaiingen in de schildwachtersklier. Slik. 4 regeltjes tekst in een rapport en ineens is het traject dat ik in gedachten al had afgesloten nog lang niet op zijn eind. Daar gaan we weer, k*t! De kans dat dit ook echt met een sisser afloopt wordt steeds kleiner.

 

 

1 Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *