Weer thuis

We zijn weer terug van vakantie en ik merk dat ik slecht weer in mijn werk ritme kan komen. Het maken van plannen voor het komend fiscale jaar lijkt ineens zo banaal. Ik heb geen idee hoe mijn jaar eruit gaat zien. Ik kan me slecht concentreren want door de duizeligheid dansen de woorden over mijn scherm. Van 10 minuten lezen ben ik echt kotsmisselijk. Het lukt me gewoon niet om mijn ogen stil te houden. Toch maar even melding van maken bij de oncoloog.

USA

Met de Hormonen in mijn koffer vertrek ik naar Seattle voor S4. Een event voor mijn werk. Heerlijk een week vol gezelligheid met collega’s en leerzame sessies. De andere Caroline is mijn roommate, top! Op 30 juli pak ik vervolgens een avondvlucht naar Orlando, waar ik ’s morgens vroeg de huurauto ophaal en mijn koffers wegbreng naar onze gehuurde villa. ’s Middags rij ik naar de andere luchthaven om de rest van de familie op te halen. De kanker heb ik thuis gelaten, die hebben we hier niet nodig en we praten er dan ook bijna de hele vakantie niet over. Ik ben blij dat we dit hebben doorgedrukt en we genieten intens.

In de laatste dagen word ik duizelig, misselijk en er loopt bloederig vocht uit mijn oor. Met dat bijltje hebben we eerder gehakt, dus ik negeer het.